Selecteer een pagina

Gisterochtend vroeg fietste ik rustig naar het station om naar werk te gaan. Ik was lekker aan het luisteren naar een audiogesprek van Neale Donald Walsh. Onderweg zag ik opeens een jongen een sprintje trekken. In de verte vertrok een bus en ik trok m’n conclusies. Ik zag de jongen het opgeven en overgaan in een rustige wandelgang. Ik was hem net voorbij toen iets me tegenhield en ik dacht: ‘Waarom ook niet?’. Ik zette m’n koptelefoon af, stopte, wachtte tot hij me had ingehaald en vroeg hem: “Wil je een lift?” “Haal je die bus nog?”, vroeg hij. Ik zei dat ik dat niet wist, maar dat hij in elk geval mee kon naar Rijswijk Station als hij dat wilde.

Wat bleek, hij had vandaag zijn laatste examen van z’n MBO-opleiding en de bus was te vroeg gekomen. Onderweg belde hij een taxi die hem vanaf Rijswijk naar z’n school zou brengen. Toen we op Rijswijk aankwamen, stonden er nog een paar bussen. Ik zei: “Misschien staat je bus er nog?” Hij bedankte me hartelijk en sprintte weg.

Ik weet niet waarom ik stopte, ik weet niet of hij z’n tentamen als nog gehaald heeft. Wat ik wel weet, is dat het mij een goed gevoel gaf om iemand te helpen, gewoon omdat ik daar de mogelijkheid toe had.

Het zette mij aan het denken. Hoe vaak zien we wel eens iemand die wat hulp kan gebruiken? Vaak durven we niet, want we kennen iemand niet, of het gaat ons niet echt aan of iets dergelijks.

Wat als we allemaal eens wat meer bewust zouden zijn van wat we voor anderen in onze omgeving kunnen betekenen?

Ik kan het in elk geval van harte aanbevelen, niet alleen voor de ander, maar vooral ook voor het gevoel dat het mij gaf, door er gewoon voor iemand te kunnen zijn.

Het leven draait niet om jou, maar om de mensen wiens leven je raakt.